Ik zit hier in mijn eentje, te wachten op mijn vlucht jaar Londen... Ondertussen beginnen de zenuwen toch wel te komen, over een drie kwartier zit ik voor de eerste keer in mijn leven op een vliegtuig ...
Ik heb een stoel aan het raam gevraagt, want dat is toch iets dat je minstens 1 keer in je leven gezien móet hebben. Toch heb ik het gevoel dat ik in het begin wat misselijk ga zijn, toch maar goed dat ik motilium in mijn handyas heb zitten ...
Maar als ik er dan aan denk, dqt ik over een dikke 20u in Japan ga zijn, dan kalmeer ik toch weer wat ... Veel trek ik me ondertussen al niet meer aan van de mensen die me gek verklaren omdat ik toch ga, ondanks de problemen in Fukushima ... toch zit er een pakje jodium pillen in mijn bagage, gewoon voor de zekerheid.
Aan mijn ouders en familie: ik ben altijd al een plantrekker geweest, ik zal me nu ook wel kunnen redden ...
Aan tiny, jazy, bastion-fbi, stukjes, Ect: kga jullie misse dudes... have fun en denk af en toe eens aan mij he :p
Ja ne berugi! Ittekimasu!
